طرفداران پهلوی از یک «بازیِ زبانی»
خطرناک استفاده میکنند: حقِ «نقد کردن» را که تنها ابزارِ زنده و «نقدِ» (موجودِ)
مردم برای کنترلِ قدرت در همین لحظه است، سلب میکنند و در مقابل، وعدهیِ «نسیهیِ»
صندوقِ رأی در آیندهای نامعلوم را میدهند.
در واقع، آنها میگویند: «الان لال
شو تا من به قدرت برسم، بعداً بهت اجازه میدهم رأی بدهی!»
اما حقیقتِ دموکراسی ساده است: کسی که
امروز حقِ نقدِ تو را (که نقد و موجود است) به رسمیت نمیشناسد، فردا هرگز صندوقِ رأیِ
واقعی را به تو تحویل نخواهد داد. دموکراسی از تمرینِ نقد در همین امروز آغاز میشود،
نه از چکِ سفید امضا دادن به یک فرد برای فردایی مجهول.
