✍️گزارش سیاسی
روزنامه «داگنز نیهیتر» در مقالهیی
به قلم «پونه روحی»، با نگاهی به شواهد تاریخی و گزارشهای بینالمللی، به نقد رویکردی
میپردازد که قصد دارد از گذشتهای تاریک، آیندهای درخشان استخراج کند، بدون آن که
هزینهٔ اعتراف به حقیقت را بپردازد.
نکتهیی که در تحلیل رفتار سیاسی بچه
شاه #رضا_پهلوی جلب توجه میکند، استراتژی «سکوت و عبور» است. او در پاسخ به پرسشهای
صریح درباره نقض حقوقبشر در دوران پدرش، همواره از پاسخگویی طفره میرود. بهنوشته
داگنز نیهیتر، «اینکه شاه ایران یک مستبد بود، پیوسته از سوی جریان پیرامون پسر شاه،
رضا پهلوی، انکار میشود». این انکار تنها یک موضع شخصی نیست، بلکه تلاشی برای تطهیر
ساختاری است که بنیانهای سرکوب در #ایران مدرن را بنا نهاد.
هنگامی که در استکهلم از او درباره شکنجههای
دوران پهلوی سؤال شد، پاسخ او نشاندهنده نوعی بیمیلی عمیق به بازخوانی واقعیت بود.
او از مخاطبان خواست تا «بر زمان حال تمرکز کنیم و نه بر آنچه "مردم فکر میکنند
۵۰سال پیش
رخ داده است"».
این عبارت که «مردم فکر میکنند»، بهوضوح
تقلیل دادن حقایق ثبتشده تاریخی به پندارهای واهی است. نویسنده به درستی اشاره میکند
که «ماندن در آیندهای خیالی آسانتر از روبهرو شدن با تاریخی است که دیده و ثبت شده
است».
