۱.بحران اقتصادی و معیشتی: دلار از ۲۰۰ هزار تومان گذشته، بازار و کسبه خشمگین و در آستانه تعطیلیاند،
بنزین جیرهبندی شده، قیمت دارو و گوشت جهش کرده و مشکلات معیشتی روزبهروز شدیدتر
میشه.
۲.گسترش اعتراضات و وحشت رژیم: اعتراض اقشار مختلف هم از نظر تعداد و هم از نظر شعارهای رادیکال در حال گسترشه؛
شعار لغو اعدام عمومی شده و همزمان رژیم در وحشت از قیام، در ۵ ماه ۳۷۳ اعدام انجام
داده.
۳.فشار خارجی: آمریکا از فشار حداکثری
و بستن راههای دور زدن تحریمها میگه و صادرات نفت رژیم به صفر نزدیک شده. از طرف
دیگه کارت تنگه هرمز هم روزبهروز کارآیی خودش رو از دست میده.
۴.اعتراف سران رژیم به بحران: قالیباف میگه بدون مردم و در شرایط گرسنگی، رژیم دوام نمیاره. همتی از صفر
شدن صادرات نفت میگه و رادان هم از خطر آشوب با محوریت معیشت، بنزین، اقتصاد و بیکاری
هشدار میده.
۵.تشدید جنگ باندهای رژیم: اختلاف بین جنگطلبان و طرفداران تفاهمنامه با شتاب بیشتری ادامه داره و حتی
در عمل، بهرسمیت شناختن مجتبی هم با چالش روبهرو شده.
نتیجهگیری:
۱.مجتبی نه میتونه از جنگ و جنگافروزی دست بکشه و نه توان عقبنشینی
داره؛ بنابراین بحرانها همچنان روی هم جمع میشن.
۲.جامعه دیگه ظرفیت تحمل این فشارها رو نداره و در نهایت منفجر
میشه. مسئله اصلی برای رژیم اینه که فقط زمان قیام رو عقب بندازه و خودش رو برای سرکوب
آماده کنه.
۳.قیام بعدی تکرار قیامهای قبلی نیست؛ بلکه میتونه سازمانیافته
و قهرآمیز باشه. در مقابل، رژیم هم ضعیفتر شده؛ خامنهای و بسیاری از فرماندهانش نیستند،
مجتبی ضعیفه، جنگ خارجی ادامه داره و شکافهای درونی مهارنشدنیه.
۴.بنابراین، پشت همه دود و دمهای رژیم، یک فرصت تاریخی برای مردم
و مقاومت ایران شکل گرفته و باید با آمادگی کامل منتظر لحظه قیام بود.
