در مراسم خاکسپاری جاویدنام «علی طاهری»
از شهیدان قیام دیماه، صحنهای خلق شد که در تاریخ مقاومت ثبت میشود. حاضران بجای
آیینهای سنتی عزا، با طبل و دهل و پایکوبی نمادین، پیکر قهرمانشان را بدرقه کردند.
رازِ این پایکوبی چیست؟
این رسم باستانی و دلاورانه اقوام ایرانی
(لر و کرد) است. وقتی عزیزی در نبرد با ضحاک کشته میشود، خانوادهاش شیون نمیکنند
تا «دشمنشاد» نشوند. آنها اشکهایشان را به عرقِ شرمِ دشمن تبدیل میکنند.
این یک رقص معمولی نیست؛ این «رقص مرگ»
است. یعنی سوگ از مرزهای تحمل گذشته و بدن تقلا میکند تا فرو نریزد. این تکانها،
تمرینِ ایستادگی برای نبرد نهایی است.
«رژیم اشغالگر آخوندی» اگر ذرهای شعور داشت، باید از این
ساز و دهلها هزار بار بیشتر از صدای گریه میترسید. چون این صدا میگوید: ما عزاداری
را به «روز بعد از انتقام» موکول کردهایم.
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر