حدود یک ماه پیش، بسیاری از مخالفان
حکومت ایران در خارج از کشور در نوعی شور و هیجان شدید جنگی بودند. پس از سرکوب خونین
اعتراضات در داخل، برخی از ایرانیان امیدوار بودند که حملات آمریکا و اسرائیل بتواند
به سقوط حکومت منجر شود. تجمعهایی در شهرهایی مثل لندن، لسآنجلس و تورنتو برگزار
شد و حتی برخی از کشته شدن رهبر ایران استقبال کردند.
در این میان، چهرههایی مانند رضا پهلوی
از حملات حمایت کردند و آن را نوعی اقدام «انساندوستانه» توصیف کردند. برخی از حامیانش
نیز جنگ را مانند «شیمیدرمانی» میدانستند؛ یعنی اقدامی دردناک اما لازم برای نجات
کشور.
اما با ادامهٔ جنگ، فضای اپوزیسیون تغییر
کرده است:
تعداد تجمعات حمایتی کاهش یافته
صداهای متفاوتتری در میان ایرانیان
خارج از کشور شنیده میشود
نگرانی دربارهٔ کشته شدن غیرنظامیان افزایش
یافته
برای مثال، هنرمندان و فعالان فرهنگی
برنامههایی برگزار کردهاند تا توجه را به رنج مردم داخل ایران جلب کنند. همچنین برخی
گروهها برای قربانیان حملات—مثل دانشآموزانی که در یک حمله کشته شدند—مراسم یادبود
برگزار کردهاند.
برخی از مخالفان، بهویژه نسبت به رضا
پهلوی، انتقاد دارند:
گفته میشود او بیشتر با آمریکا و اسرائیل
همسو است
برخی معتقدند او نسبت به رنج مردم ایران
بیتوجهتر از حد انتظار است
حتی بعضی او را «ابزار» قدرتهای خارجی
توصیف کردهاند.
دربارهی پهلوی میگه:
«برخی میگویند که همسوییِ رضا پهلوی، پسر آخرین شاه ایران،
با اسرائیل باعث شده او به یک “احمقِ مفید” تبدیل شود و اینکه نوعی گرایش اقتدارگرایانه
شبیه به آیتاللهها در او شکل گرفته است.»
پانوشت: اصطلاح «احمق مفید»
(Useful Idiot) یک تعبیر سیاسیِ تحقیرآمیز است، نه یک توصیف بیطرف. در آن مقاله هم این عبارت
بهعنوان نقلِ قول از برخی منتقدان مطرح شده، نه اینکه خود نویسنده مستقیماً چنین
حکمی داده باشد.
https://www.economist.com/middle-east-and-africa/2026/04/01/irans-opposition-in-exile-is-rethinking-its-support-for-the-war?taid=69cf60c772732b000138101f&utm_campaign=trueanthem&utm_medium=social&utm_source=twitter
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر