تا دیروز که منوچهر بختیاری همسو با
رضا پهلوی (بچه شاه) حرف میزد، از او چهرهای اسطورهای میساختند؛
«نماد ایستادگی»، «صدای دادخواهی یک ملت»،
«وطنپرست واقعی»…
سخنانش را در تجمعات با افتخار میخواندند
و نامش را پرچم میکردند.
اما کافی بود چند جمله انتقادی مطرح
کند…
همان صدا که دیروز ستایش میشد، امروز
هدف حمله قرار میگیرد؛
تحقیرش میکنند و حتی «احمق سیاسی» مینامند.
این فقط تغییر موضع نسبت به یک فرد نیست؛
نشانه یک الگوی خطرناک است:
جایی که «همراهی» کافی نیست و انتظار
به بیعت با بچه شاه و اطاعت رعیتگونه میرسد...
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر