هیچ‌کس را ندیدم به اندازه «شازده» برای خرید اعتبار، این‌گونه از درگاهی به درگاه دیگر برود؛

گاهی با لبخندهای تصنعی، گاهی با روایت‌های بزک‌شده، و گاهی هم با عکس‌هایی که بیشتر شبیه یادگاری‌های اتفاقی‌اند تا دیدارهای رسمی. در حالی‌که در دنیای امروز، اعتبار سیاسی نه با لابی‌گری‌های پشت‌پرده و ملاقات‌های مبهم، بلکه با پشتوانه اجتماعی، شفافیت و پذیرش واقعی در صحنه بین‌المللی سنجیده می‌شود.

طنز تلخ ماجرا اینجاست که هر بار یک دیدار سطح‌پایین یا غیررسمی، با کمک ماشین رسانه‌ای، به «دعوت رسمی» و «سخنرانی در پارلمان» تبدیل می‌شود؛ انگار فاصله‌ی اتاق ناهارخوری تا تریبون رسمی، فقط در تیترسازی خلاصه شده. اما در عصر اطلاعات، این فاصله دیگر با چند عکس و چند توییت پر نمی‌شود؛ حقیقت، خیلی زودتر از آن‌چه تصور می‌کنند، خودش را نشان می‌دهد.

اعتبار، چیزی نیست که با اصرار به دست بیاید؛ یا هست، یا نیست. و وقتی نیست، حتی سکوت دیگران هم بلندتر از هزار ادعای بی‌پشتوانه حرف می‌زند.