گوهردشت را ویران می‌کنند؛ حافظه را نمی‌توانند بولدوزرها به جان زندان گوهردشت ــ رجایی‌شهر ــ افتاده‌اند

 

زندانی که دیوارهایش شاهد سال‌ها زندان، شکنجه و اعدام زندانیان سیاسی و از مکان‌های اعدام جمعی زندانیان در تابستان ۱۳۶۷ بوده است.

امروز دیوارها را خراب می‌کنند و حکومت هدف رسمی را «مولدسازی» و استفاده از زمین اعلام می‌کند. اما این مکان فقط چند ساختمان و دیوار نیست؛ بخشی از حافظه تاریخی ایران و صحنه وقایعی است که درباره آنها شهادت‌ها، اسناد و پرونده‌های قضایی متعددی وجود دارد.

گوهردشت باید به‌عنوان یک مکان تاریخی مرتبط با نقض گسترده حقوق بشر حفظ و مستندسازی می‌شد؛ نه اینکه پیش از روشن‌شدن همه ابعاد آن وقایع، آثار فیزیکی آن از میان برود.

دیوار را می‌توان با بولدوزر فرو ریخت؛

سلول را می‌توان ویران کرد؛

اما شهادت زندانیان، نام قربانیان و حافظه یک ملت را نمی‌توان زیر آوار دفن کرد.

گوهردشت فقط یک زندان نیست؛ بخشی از پرونده تاریخ معاصر ایران است.