«فقط دختر من نبود؛ صدها جنازه را به چشم خودم دیدم.»

 

کانال تلگرامی معترض ۲۲دیماه ۱۴۰۴: این جمله‌ی مادر روبینا امینیان، خود کیفرخواستی علیه حکومتی است که کشتار را از خیابان شروع می‌کند و بعد جنازه‌ها را پشت درهای بسته پنهان می‌کند تا هیچ‌کس شمارش نکند، هیچ‌کس نپرسد، هیچ‌کس دادخواهی نکند.

روبینا، ۲۳ ساله، اهل مریوان شامگاه پنجشنبه ۱۸ دی‌ماه پس از پیوستن به تجمعات اعتراضی با شلیک نیروهای حکومتی جان باخت؛ به گفته‌ی شاهدان، از پشت سر و از فاصله نزدیک، با اصابت مستقیم گلوله به سر. خانواده‌اش از کرمانشاه برای شناسایی پیکر به تهران رفتند و در محلی نزدیک دانشکده با پیکر شمار زیادی از جوانان ۱۸ تا ۲۲ ساله روبه‌رو شدند که با شلیک به سر و گردن کشته شده بودند؛ و مادر همان‌جا گفت: «فقط دختر من نبود؛ صدها جنازه را به چشم خودم دیدم.»و بعد، حتی اجازه‌ی سوگواری هم ندادند: تحویل پیکر را به تعویق انداختند، خانه را محاصره کردند، مراسم را ممنوع کردند، و خانواده را مجبور کردند پیکر روبینا را در میانه‌ی راه کرمانشاه به کامیاران به خاک بسپارند. این فقط کشتن نیست؛ جنگ با حقیقت و عزاداری است. این آخرین دست و پا زدن های جمهوری اسلامی است