وقتی آنتن یک رسانه به بلندگوی جریانهایی
تبدیل میشود که منتقدان آنها را فاشیستی و مدافع استبداد پهلوی میدانند، دیگر سؤال
فقط درباره آزادی بیان نیست؛ سؤال درباره مسئولیت رسانهای است.
آیا در قرن بیستویکم میتوان با عنوان
«تریبون آزاد»، به جریانهای افراطی میدان داد و همزمان مخالفانشان را آماج تخریب
کرد؟
آزادی بیان، مجوز نفرتپراکنی و سفیدشویی
استبداد نیست.
اگر «صدای آمریکا» رسانه است، باید تریبون
گفتوگو باشد؛ نه بلندگوی نفرت، نه سکوی تبلیغات سیاسی و نه ابزار تخریب مخالفان.
سؤال روشن است: صدای آمریکا واقعاً «صدای» کیست؟
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر