دیروز با وعده‌ی جنگ، رؤیا می‌فروختند؛ امروز که واقعیت مسیر دیگری رفته، همان‌ها روایتشان را عوض کرده‌اند، بی‌آنکه مسئولیت حرف‌های دیروز را بپذیرند.

مشکل فقط تغییر موضع نیست؛ سیاست‌مداری که با اطلاعات تازه نظرش را اصلاح می‌کند، قابل فهم است. مسئله آنجاست که کسانی که مردم را به هیجان، نفرت یا انتظار یک «نجات معجزه‌آسا» کشاندند، امروز بدون هیچ پاسخگویی، نقش تازه‌ای برای خود می‌نویسند.
اگر از این چرخه درس نگیریم، فردا همان رویافروشان، با شعاری تازه و رؤیایی تازه، دوباره مخاطبان تازه‌ای پیدا خواهند کرد.
بلوغ سیاسی از جایی شروع می‌شود که از هر جریان و هر چهره‌ای یک سؤال ساده بپرسیم:
مسئولیت وعده‌های دیروزتان را چه کسی می‌پذیرد؟