یکطرف، حکومتی پوسیده و فرسوده، گیر
افتاده در سنتهای کهنه و ارزشهای مرده؛
طرف دیگر، مردمی خسته و به ستوهآمده
که هم آزادی میخواهند و هم نان، هم کرامت میطلبند و هم زندگی شایسته.
وقتی نان و آزادی با هم به خواست
عمومی تبدیل میشوند، تاریخ نشان داده که خیابان سرخ میشود.
ایران امروز، آتشفشانی خاموش است که
در زیر پوست شهر غریدن را شروع کرده.
هفتههای پیشرو، زمان تعیینتکلیف
است؛ نه پشت میز مناظره، نه در رسانههای وابسته، بلکه در خیابان.
آنجا که کانونهای شورشی منتظر لحظه
پارهکردن بساط دیکتاتورن
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر