تحولات اخیر و اعلام توافق میان آمریکا
و رژیم ایران بار دیگر یکی از مهمترین شکافهای سیاسی در میان مخالفان و موافقان وضعیت
موجود را آشکار کرده است. در حالی که بخش بزرگی از مردم ایران از هر راهحلی که بتواند
خطر جنگ، ناامنی و ویرانی بیشتر را از کشور دور کند استقبال میکنند، جریانهایی در
دو سوی طیف سیاسی ــ یعنی دیکتاتوری مذهبی مستقر و بقایای جریان سلطنتطلب ــ عملاً
در نقطهای مشترک به هم میرسند: مخالفت با هر روندی که بتواند فضای بحران دائمی را
کاهش دهد.
این همسویی البته به معنای اشتراک کامل
اهداف نیست؛ اما واقعیت آن است که هر دو جریان، به دلایل متفاوت، از ادامه تنش و بحران
سیاسی و نظامی در منطقه و ایران سود میبرند و کاهش بحران میتواند موقعیت سیاسی آنها
را تضعیف کند.
رژیم ایران؛ جنگ و بحران بهعنوان ابزار
بقا
در طول بیش از چهار دهه گذشته، یکی از
مهمترین ابزارهای بقای رژیم ایران، ایجاد یا بهرهبرداری از بحرانهای مستمر داخلی
و خارجی بوده است. این رژیم همواره تلاش کرده است فضای سیاسی کشور را در شرایط اضطراری
ن
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر